مچ‌بند و آتل دست، مفصل‌های کوچک این ناحیه را ثابت نگه می‌دارند و با محدود کردن حرکت اضافی، فشار روی تاندون‌ها، رباط‌ها و بافت‌های اطراف را کم می‌کنند. کنترل خم شدن به جلو و عقب و چرخش مچ، راستای مفصل را حفظ می‌کند؛ در عین حال، دست همچنان می‌تواند حرکت‌های ضروری را انجام دهد. مچ‌بند و آتل دست اُتِسی بر پایهٔ اصول بیومکانیک و برای پیچ‌خوردگی، کشیدگی تاندون، آسیب ناشی از حرکت‌های تکراری، سندرم تونل کارپال، مراقبت پس از ضربه و توان‌بخشی بعد از جراحی ساخته می‌شوند. بسته به نیاز، می‌توان از مدل کشی فشاری یا مدل آتل‌دار برای محدود کردن بیشتر حرکت استفاده کرد.